گفتم یک چیزی بدم بخونی که حسابی گیج بشی؟ مثل کسایی که از بالای یک پل معلق دارن رودخونه ی پر خروش ته دره رو تماشا می کنن؟ باد میاد ته دلشون می لرزه که نکنه…نه نمی افتن…اما تا باد قطع بشه هزار بار اون مسیر خوفناک رو شنا می کنن... قبول کردی بخونی و الا الان این خطها جلوی چشمات مثل مورچه های صف بسته٬ خوشحال کنار آجر های دیوار همسایه رژه نمی رفتن. یکیشون البته عقب افتاده از بقیه. هنوز مطمين نیستم که چه جوری ادامه بدم٬ یعنی مثل رفاقت دو تا بچه مدرسه ای که هر روز همیدگه رو می بینن بنویسم یا مثل خودم تو دفتر مدیر بعد از خراب کاری ای که با بار آورده بودم. مگه اهمیتی داشت؟ این همه سال ازش می گذره ولی ته دلم می گم شاید…شاید همون بچه مدرسه ایه لوم داده بود… اجرت با بی بی دو عالم رفیق٬ ازت می گذرم.
واسه خاطر گیج شدنت هم که شده خاطره ی اون خانومه رو نمی گم که وسط خیابون رو زمین چمباتمه زده بود و بلند نمی شد. یا اون دانشجوهه که داشت سیگار می کشید و فوت کرد تو صورت باد و باد هم فوت کرد تو صورت خودش. نیستی ببینی برگای سبز جلو پلیتکنیک همه سرما خوردن. خاک خسته شده. هوا هم گریون. خوشید قهر کرده با آسمون.
من که هنوز نرفتم سر اصل مطلب. اصل ماجرا اصل قضیه ی اصغر و اکبر. شاید هم دیوید و الکس. چند وقتیه وعده دادن از آسمون قراره پشمک بباره. هی میندازنش هفته ی دیگه…بچه ها هر روز صبح که پا می شن منتظرن. طفلکیا…نمی دونن که ابرا پشمک ها رو می خورن خورده ریزش رو می تکونن پایین. شبا سرده٬ اما نمی شه بخاری ها رو روشن کرد. دعا می کنیم شاید ساختمون گرم شد. از اینکه بقل دستی ام می بینه که دارم روی این کامپیوتر چیزی می نویسم اما نمی تونه بخونه حرسم می گیره ... و چه عالمه چیزی که او نمی داند و من می دانم و او می داند و من نمی دانم….و نمی تونيم ما با هم اخطلاط کنیم تنها به این دلیل که …هم دیگه رو نمی شناسیم…. تو ترافيك زندگى هر كسى شيشه ى ماشينش رو كشيده بالا و صداى راديو رو بلند كرده. تصور كن مى تونستى كنار هر كسى كه مى شينى يك چيزى ياد بگيرى. حيف كه روم نمى شد و الا ازاون پيرمرده تو ايستگاه اتوبوس زير بارون وحشتناك عصر ديروز پرسيده بودم لبخندش رو از كجا خريده...
خلاصه اینکه اگه تا الان از این همه تمثیل گیج نشده باشی بابا ایول داره…خوبه … خوبه … می خوای که ادامه بدم؟
No comments:
Post a Comment