باید یه کاری کنم!

آدم باقی مردم رو می بینه و متوجه می شه چقدر مطمین و محکم کار می کنن

استرس که می گیره هیچی باعث می شه دست و پاش رو گم کنه 

اما عیبی نداره راستش رو بخوای

اینا وجود دارن همه ی این جور استرس ها که از اطرافیان بهت وارد می شه طبیعیه و گاهی هم خیلی به درد بخور

 پس باید یه کاری بکنم

روی کار خودم محکم باشم و با برنامه پیش برم. با برنامه پیش رفتن از همه مهمتر است 

برای خودت برنامه بریز.

از امروز

از الآن

جست و جو همچنان ادامه دارد

و جست و جو همچنان ادامه دارد...خب باید از نو شروع کرد

هر از گاهی زندگی به آدم یادآوری می کنه که اینقدر ها هم کوچیک و پیش بینی شده نیست. این قشنگه البته. باعث می شه افق دید آدم بیشتر شه. سخته. دردناکه. یه حفره ی خالی در سینه ی آدم ایجاد می شه. اما مهم نیست. مهم اینه که بزرگ می شی. وقتی قضاوت می شی از طرف کسانی که بی حد و مرز دوستشان داری تازه می فهمی که نه٬‌اینجوریا هم نیست. البته همه ی اینها برای بزرگتر شدن تو هستش. همه ای اینها برای بهتر شدن تو هستش. بزرگ شو. بهتر شو. قوی تر شو. با اینکه مدام خودت را سرزنش می کنی که می دانی تهش دلت می شکند٬‌ایرادی ندارد باز هم دل ببند تا پوستت آنچنان کلفت شود که هیچ انسان ضعیفی که بخودش اجازه  می دهد تو را با ظاهرت قضاوت کند نتواند ذره ای برای تو اهمیت داشته باشد. 

نگران نباش. این تو هستی که موفق هستی که کارای خودت را تند تند بکنی و سر انجام موفق می شوی که زندگی ات را سامان بدهی. 

نگران نباش

نگران نباش

خدا پشت و پناهت عزیزم 

آهِ دل

آهِ دلم مرا گرفته است نه تو

چنديست 

غبته از روزگار خوبان مى خورم من

در دلم سازه دشتى را شور مى نوازم من 

در بساطم ناله را ارزان مى فروشم من

خسته ام من

از خودم

خسته ام من

كجاست بيگانه منزلى كه مرا راه ندهند؟

كجاست بيگانه منزلى كه مرا راه ندهند؟  

مرا به بيگانه اى ندهند كه آشنايم شود

...

كجا روم من؟

كجا روم كه سايه ات بر قلبم نيفتد؟

كجا روم كه رنگ قرمز برايم يادگار تو نباشد؟ 

...

كجا روم كه فراموشى عادتم شود؟

عشق را نفهمم،  بازنده ى جنگ عقل و دل نباشم؟

...

نيستى...نيستى و من را به بيگانه مى دهند